آنچه بر آنم می داشت تا از انتخابات مجلس هشتم چیز زیادی ننویسم ، نه آن بود که به مشارکت سیاسی معتقد نباشم و نه آنکه باورم آن باشد که دموکراسی از آسمان برایمان به ارمغان می رسد

نه

تنها دلیلش این بود که می دانستم اینجا ما هیچ کس را انتخاب نمی کنیم و بر خلاف عقیده بسیاری از دوستان عزیزم که خود را موثر می دانستند ، تاثیری نیز به چشمم نمی دیدم. البته دوستان من می گفتند این یک توهم است ؛ توهم تاثیر!

خوب شاید اینگونه بود، اما می خواهم بگویم آیا بهتر نبود آقایان اصلاح طلب پس از آن تار و مار عظیم در هیات های اجرایی و نظارت و شورای نگهبان به خانه می رفتند و می گذاشتند این مسیر متعالی! همچنان طی شود. آن وقت دیگر هیچ بحثی هم نبود و دیگر محافظه کاران به اندازه امروز خوراک نداشتند تا مردم را از دروغهای نفرت انگیز رسانه هایشان سیراب کنند.

به خود گفته بودم که این انتخابات نیست ، انتصابات است . همه هم این را می دانستند . اصلا اصلاح طلب را چه به اینکه بخواهد در امور مملکت نظر افکند و مردم را داعیه رهنمود خیر و صلاح داشته باشد . بابا این کشور را دیگری هدایت می کند !  این را محمود احمدی نژاد بارها تاکنون گفته است.

دیروز در خبرها خواندم و دیدم و شنیدم که از آقایان اصلاح طلب تنها مجید انصاری به جمع سی نفر راه یافته و مابقی آقایان در جایی بسیار دور تر از نفر سی ام قرار دارند. تازه هنوز 1000 صندوق دیگر باقی مانده و در صورت شمارش آرا آنها ، مجید انصاری هم باید راه خانه در پیش گیرد.

اینها را گفتم که یکی از دلایل رای ندادنم را گفته باشم، همین...

و دیگر هیچ ازز انتخابات نخواهم نوشت چرا که این کلمه در قاموس کلمات ما نیست